INHOUD

REISSITE
JOS & CLIM 

Wie zijn we?  
Welke landen?

        ONZE
REISVERSLAGEN

ALASKA 
ARGENTINIË   AUSTRALIE  
BALI 
BELIZE  
CALIFORNIË   CANADA  
CHINA  
CHILI  
CUBA 
CURAÇAO   CYPRUS  
ECUADOR  
EGYPTE   FOTOSITE  
GUATEMALA  
INDIA-NOORD  
INDIA-ZUID
ISRAËL 
JAVA    JORDANIË   KRETA     
MADEIRA 
MALEISIË   
MALTA 
MAROKKO 
MEXICO 1    
MEXICO 2
NEPAL  
NEW YORK  
OEZBEKISTAN 
PARAGUAY   
PERU 
RAJASTHAN
RUSLAND   SINGAPORE  
SRI  LANKA   
SUMATRA   
SYRIË  
THAILAND
TUNESIË
TURKIJE 1   TURKIJE 2  
UNESCO SITE  
URUGUAY
USA CROSSING  
ZUID-AFRIKA 

REISSITE
JOS & CLIM 

De trein stond al klaar. We zochten onze plaatsen en couchettes (d.w.z. twee verstelbare banken boven elkaar)op en installeerden ons alvast. Precies op de aangegeven tijd (18.05 uur) zette de trein zich in beweging. In onze coupé zat een oudere man, waarschijnlijk een gegoede middenstander, ons misprijzend op te nemen omdat we met de schoenen aan op de bank hadden gestaan. Even later voegde zijn zoon zich bij hem. Gezien de boeken die hij las was hij nog studerende. We hadden geen contact met hen, hoewel zij onderling wel duidelijk over ons spraken. Deze trein kon in ieder geval met meer recht aanspraak maken op het predikaat "sneltrein"; desondanks stopte ook deze regelmatig midden in de negorij. We volgden een route die ongeveer 200 km omweg betekende:

ANKARA Polatli ‑ Sariköy ‑ Eskişehir ‑ Kütahya ‑ Balikesir ‑ Akhisar - Manisa – IZMIR

Toen het licht werd reed de trein door een vruchtbaar gebied, dat redelijk dicht werd bewoond. In de voorsteden van Izmir werd onze trein met stenen bekogeld en beschoten door straatjochies met katapulten. Hier vlakbij de Middellandse Zee liep de temperatuur weer op tot boven de 40 graden. Dat was ‘s morgens om tien uur al goed merkbaar.

Zondag 11 augustus

We dineren ’s avonds  in een visrestaurant. We werden er uitstekend bediend, de obers waren voorkomend en het eten smaakte overheerlijk. Toen de rekening werd gepresenteerd schrokken we toch wel eventjes: bijna fl 20,‑ per persoon. Zo duur hadden we nog nooit gegeten in Turkije; zelfs de hotels waren over het algemeen niet zo duur! Maar ja, voor dat geld hadden we ons wel te goed kunnen doen aan een drietal patés (peper, witte kaas en gehakt), calamar (inktvis 2x), kalfshersens met citroen, salades, vers gegrilde moten vis (2x), een gefrituurde bal vlees (2x), grote glazen bier (2x) en flessen mineraalwater. Dat loog er dus ook niet om.... Na het eten togen we opnieuw naar de biertuinen. Daar was het afgeladen vol. Verschillende bruiloften en ‑partijen werden er gehouden. Ook waren er optredens van allerlei artiesten: zangers, dansers, muzikanten

Alleen rijken kunnen zich zo'n bruiloft permitteren. In dit geval betrof het Turken uit Duitsland die op deze manier hun rijkdom kunnen demonstreren. In die bierhallen hangen tientallen ventilatoren aan palen. Ze zijn half overdekt. Overal staan televisietoestellen aan, alle tafeltjes zijn bezet. Het is er een komen en gaan van gasten. De immense ruimtes zijn ook versierd met kleurige linten en aan de zijkanten staat veel groen: planten, varens, boompjes, etc.

Opnieuw kwamen we terecht in het gazino van die middag. Er was een besnijdenisfeest in volle gang, maar wij werden toch geaccepteerd. Het betrof hier ook een familie uit Stuttgart, Duitsland. Het besneden jongetje moest hals over kop naar het ziekenhuis worden gevoerd wegens bepaalde complicaties, maar gelukkig kwam hij met de schrik vrij. We maakten kennis met twee leeftijdgenoten, die ons aan hun tafeltje uitnodigden. We dronken samen bier. Turan de een, was kapper en gedroeg zich erg voorkomend en sympathiek. Metin, zijn kameraad, was een beetje zat en begon door te zagen over godsdienst, iets waarover wij niet in discussie wilden gaan. Turan begreep dat zeer wel en legde zijn vriend vaker het zwijgen op. Metin was handelaar in antilopenleer; hij had dan ook een antilopenkostuum aan. Hij wilde met zijn handeltje naar Nederland komen, want hij wist dat we hier zoiets niet verkopen. Of Canada, dat was ook een droom van hem. Toen Robbert hem vertelde dat hij een oom had wonen in Canada, werd hij dolenthousiast en wilde hij direct adressen en dergelijke noteren. We hielden de boot af. Verder spraken we vooral over militaire dienst en zo.

We maakten ook nog kennis met de vader van het jongetje. Deze laatste (het jongetje bedoelen we) had een shock opgelopen door de enorme publieke belangstelling voor zijn piemeltje en door de grote hoeveelheid bloed waarmee de "sünnet" (besnijdenis) gepaard ging. Het kereltje was in Duitsland geboren en getogen en stond in feite al ver af van de Turkse moslimcultuur. Bij het afscheid kreeg Robbert een drietal flinke pakkerds van zijn vriend Metin. Op de terugweg naar het hotel namen we nog een afzakkertje

Maandag 12 augustus

Dag 21

Op ons dooie gemak stonden we op. Robbert liet een van zijn schoenen lappen door een schoenmaker die aan de openbare weg werkte. Jos maakte hiervan een foto. Het was onze laatste volledige dag in Turkije.

We besloten nog wat toeristische attracties op de valreep te bezoeken. We liepen naar de Romeinse Agora, die tegenviel. We konden er trouwens niet binnen, want op maandag zijn veel musea en dergelijke gesloten. De Agora, een soort marktplein, leek ons niet zo goed verzorgd. Al lopende en drinkende geraakten we in de kronkelige straatjes van de bazaar. Daar was het zoals steeds een drukte van belang. We wisselden nog DM 80, een transactie die een kwartier tijd in beslag nam! De formulieren waren ook nog foutief ingevuld. In de bank stonden, zaten en hingen pakweg 10 functionarissen te nietsnutten. De kassier gaf zijn jongeheer een hand, terwijl hij dromerig in de verte stond te staren. Op Konak, het moderne stadscentrum aan de oevers van de Middellandse Zee gelegen en uitgangspunt van het openbare vervoer, maakten we een foto van het fraai bewerkte klokkentorentje. Na hier en daar geïnformeerd te hebben vonden we een dolmusj die richting Kadifekale ‑ fort ging. Via talloze haarspeldbochten bereikten we de top van de heuvel waar de oeroude vesting (3de eeuw voor Christus) lag. Vanuit dit fort hadden we een prima uitzicht op Izmir de stad, zijn baai en zijn buitenwijken. Een bedelend jochie moesten we wegjagen, waarna deze onbedaarlijk begon te huilen.

We bezochten enkele terrassen om uit te rusten. In het dorpje dat bij het fort lag aten we lekker gekruid vlees. Met de dolmusj keerden we terug naar de stad. Via een omweg kwamen we toch nog terecht in de bazaar, waar we wezen moesten om cadeautjes te kopen voor thuis. In een warenhuis kocht Robbert een Mariabeeldje voor zijn moeder. Nu waren we op zoek naar een geschikt gouden sieraad voor Marianne. We informeerden bij verschillende goudsmeden en ‑winkeltjes. De producten werden daar nog op schaaltjes gewogen en de prijzen berekend op zeer antieke telmachines. We besloten de volgende dag terug te komen in verband met onze financiële positie, want we moesten toch nog wat meer Duitse marken gaan wisselen dan we oorspronkelijk geschat hadden. Wel kochten we alvast theeglaasjes met onderzetters (zonder af te dingen, eigenlijk te duur), kaas, worst (ook veel te duur!) en een houten beeldje voor Jos zelf. In een van de straatjes werden er ook vogeltjes verkocht, waaronder een enorme van de hitte puffende uil. Op de brede moderne boulevard werden we aangeschoten door een jochie dat ons in redelijk Engels broeken van antilopenleer  wilde aansmeren. Hij deed erg zijn best en was zeer beleefd. We dachten aan de avond tevoren, aan Metin met zijn antilopenhandel. Naast het hotel kochten we sterke drank in en wel de Turkse nationale drank, raki: een witte drank met anijsachtige smaak. Meestal wordt hij aangelengd met water.

Dinsdag 13 augustus

Dag 22

We gaven onze bagage ter bewaring af op het station. De beambten waren daar liever lui dan moe en we moesten ons echt bedwingen om daar geen heisa over te maken. Jos ging ondertussen wisselen bij een bank, waar hij door een lief meisje werd geholpen dat hem steeds lonkend toelachte en hem zelfs thee aanbood. In deze bank vond men het Turks van Jos heel charmant. Na de glaasjes thee in dank aanvaard te hebben, liepen we opnieuw naar de bazaar. Nu aarzelden we niet lang; voor TL 7.000 kochten we een tweetal oorhangers voor Robberts geliefde Marianne. We vonden het goedkoop en gingen dan ook niet in de onderhandelingenslag. Aan de promenade aten we in een sjiek restaurant waar de obers met hun talenkennis pronkten. Ze waren wel zo brutaal om al bij voorbaat hun fooi van het wisselgeld af te houden. We pikten dat niet en eisten teruggave daarvan, wat met tegenzin werd ingewilligd. Het eten smaakte overigens best en zelfs de toiletten waren erg proper. In de buurt waar we zaten kwamen erg veel toeristen, vandaar.

We liepen de promenade af en bleven hier en daar bij een winkeltje de etalage bekijken. Aan de vele terrasjes konden we vaker geen weerstand bieden. We liepen voorbij het NATO – hoofdkwartier, waar uiteraard streng werd gepatrouilleerd. Waar we nu liepen waren de neringdoenden voornamelijk georiënteerd op de toeristenindustrie. Dit was ook de buurt waar de kolossale luxehotels gesitueerd zijn. Onder de aangeboden souvenirs was veel koperwerk. Wij waren echter geen koper, want zo'n spul interesseert ons niet echt. Via een omweg bereikten we de achterkant van het cultuurpark. Vlak bij de ingang daarvan vloog Robbert erg fel uit tegen een automobilist, die getracht had hem te scheppen op het zebrapad. De automobilist toonde zich uitermate verbaasd over zo'n buitenproportionele reactie; hij was toch zeker de baas op straat? Nou, Robbert vond van niet en sleurde de man bijna uit zijn gammele wagen.

In het park consumeerde Robbert nog een portie Iskender en dat naast de normale köfte‑schotel. Een oude, praktisch blinde en dove kelner hielp ons. Hij liep zich ondanks zijn leeftijd en handicap het vuur uit zijn sloffen. In ons gazino dronken we bier.
Op het plein voor het station lieten we onze schoenen poetsen. De schoenpoetsers waren echter hondsbrutaal en eisten exorbitant hoge prijzen. Jos vloog in het Turks uit, omstanders erbij en toen bonden de onverlaten toch, in en maakten zij hun werk af, maar vraag niet hoe...  Robbert's dichte schoenen zagen er nog redelijk uit, maar de sandalen van Jos hadden een geheel ander kleurtje gekregen, een kleur die iets weg had van kinderpoep, maar dan niet van een gezond kind! Ook bij het bagagedepot kregen we mot. De beambte had onze tassen met kit bestreken! Voor protesteren was het te laat, want we moesten zo langzamerhand naar het vliegveld. Dat deden we per taxi. De chauffeur was erg aardig en vertelde honderduit, onder anderen over de gemeentepolitiek van Izmir (die stinkriool die in zee uitmondde was daar een uitvloeisel van). Vroeger was de chauffeur rijschoolhouder en rij-examinator geweest.

We waren eigenlijk nog wat te vroeg, maar wat bleek? Ons vliegtuig had oponthoud gehad vanwege een technisch mankement, zodat we geruime tijd moesten wachten voordat we eindelijk Turkse bodem konden verlaten. Natuurlijk was er niemand die je hierover enigszins kon inlichten, dus in de rijen van overwegend Duitse wachtenden deden allerlei wilde gissingen de ronde. We moesten buiten wachten, waar ongeveer 20 zitplaatsen waren voor 350 passagiers. In de hal hadden we onze resterende lira's opgemaakt aan frisdrank. De controle van de douaniers was minimaal. Om acht uur verscheen onze machine, maar het duurde nog een uur voor­dat we konden opstijgen. Voor we instapten moesten we zelf onze bagage ophalen. Natuurlijk waren er mensen die dat vergaten, dus liepen we extra vertraging op.

21.00 uur. Eindelijk maakten we ons los van Turkse bodem. Hier en daar werd een passagier luchtziek. De meesten waren erg bruin geworden in de badplaatsen die zij hadden bezocht. We wisten niet precies waar we zouden landen. Sommigen zeiden dat we moesten uitwijken naar Keulen, maar dat bleek niet zo te zijn.

24.00 uur. Aankomst in Düsseldorf. Marianne en Clim zaten geamuseerd met elkaar te keuvelen, waardoor ze ons vermoeide luchtreizigers nog niet eens zagen aankomen. Om één uur kwamen we aan in Roermond. Daar had Clim gepoetst; ook had hij het Nederlandse bier klaarstaan.