Maaloula

Ga naar de FOTOCOLLAGE

MAALOULA

Maaloula is een uniek dorpje in Syrië. Het ligt in het voorgebergte van de Anti - Libanon en heeft in een zee van moslims zijn eigen christelijke identiteit kunnen bewaren. Men schijnt er zelfs nog Aramees te spreken, de oorspronkelijke taal die ook Jezus van Nazareth gebruikt zou hebben. De huizen zijn er geel en blauw geschilderd, heel fotogeniek dus.

DAG 6

DAMASCUS ‑ MAALOULA ‑ DAMASCUS

Bezoek aan Maaloula

Ochtendexcursie naar het orthodox‑christelijke Maaloula, kaasje voor priester Paul en de andere theologen en filosofen in ons gezelschap; hier hebben zij zich op verheugd! Het is een heel aardig en goed geconserveerd dorpje, met veel kerkjes en hier en daar een klooster. Een van die kloosters (met bijzondere deuren) kun je alleen bereiken via een smalle kloof die in gevaarlijke tijden goed te verdedigen was. Dat klooster is gewijd aan de Heilige Thecla (nooit van gehoord trouwens), een vrouw (maagd natuurlijk) die in de rotswand een bron heeft gevonden. Gevolg: pelgrimsachtige toestanden en souvenirwinkeltjes. We rusten uit op het panoramaterras van een luxe hotel; deze keer blijf ik, achteraf tot mijn spijt, bij de groep. Door dat lunchoponthoud kan ik het schitterend gelegen stadje niet echt op eigen houtje verkennen. Veel van de gebouwen van deze christelijke enclave dringen door tot diep in de kloven en spleten van de bergen, waar veel schaduw en veiligheid heerst.

(Klik voor vergrotingen)

Het Ottomaanse Azam - paleis

We zijn al vroeg terug in Damascus, waar we het fraaie Azam ‑ paleis met zijn schaduwrijke binnenhof bezoeken. Het paleis is nog niet zo oud, een paar honderd jaar slechts, maar het geeft wel een goede indruk van de toenmalige weelde die de lokale machtshebbers genoten. Water is belangrijk in dit woestijnachtige land, dus beekjes en fonteintjes horen er gewoon bij in de lusthof waarin de binnenplaats omgetoverd is. Er krioelt er van de plaatselijke toeristen hier, het einde van de Ramadan wordt gevierd en iedereen loopt er op zijn 'paasbest' bij. De gedisciplineerde schoolkinderen zijn opgewekt in de verwachting van allerlei lekkers dat ze krijgen bij het aanstaande feest "Idul al Fattir" dat het einde van de vastentijd markeert.

Vrolijke Palestijnse kinderen

Moderne woonwijken

De rest van de dag breng ik slenterend door de moderne buitenwijken door; daar zijn de mensen redelijk welvarend. Men spreekt er meer dan eens Engels en is opvallend vriendelijk; de huizen zijn groot en van goede kwaliteit. Opvallend in dit gedeelte van de stad: een reuzenstandbeeld van heerser Assad. In de binnenstad is het dringen geblazen, de hele stad lijkt wel op de been. Zal wel iets met het feest op het einde van de ramadan te maken hebben. Die avond vindt er een "exquise" diner met de groep plaats; helaas niks geen specialiteiten zoals beloofd. De veelvraten van de groep doen zich desondanks te goed aan de humus en rijst.
Ik verlaat de tafel eerder zonder het zogenaamde toetje af te wachten en ga weer mijns weegs. Velen vinden dit niet netjes, maar daar lig ik niet wakker van.