|
Bezoek onze
|
Ga naar de FotocollageTaradountBij Agadir begint de vlakte van de Sous, een landstreek in Zuid - Marokko. Ten noorden daarvan verheft zich het met sneeuw bedekte Hoge Atlas - gebergte. De hoofdstad van de Sous is Taroudant (ik heb ook vaak gelezen: Taradouant). Deze oude stad ligt op 80 kilometer afstand van Agadir en is omgeven door lemen muren van wel 8 kilometer lengte. De oude binnenstad is nog steeds een centrum van traditionele handwerkslieden. De stad ligt in een groene, vruchtbare landstreek met citroen- en sinaasappelplantages. HotelsIk verbleef er in een prachtig romantisch hotel,een omgebouwd historisch vizierpaleis uit de zestiende eeuw dat als een soort vesting geheel ommuurd was. Binnen de muren groeide en bloeide alles dat het een lieve lust was, het leek er wel een oase. Klaterende stroompjes, beekjes, fonteintjes, watervalletjes zijn in deze woestijnachtige omgeving bijzonder in trek. Natuurlijk was er een zwembad voor handen en op de schaduwrijke binnenplaats was het 's middags goed toeven. Behoorlijk luxueusVeel nieuwe moderne hotels zijn gebouwd in een dergelijke nep-Moorse stijl. Die stijl is consequent volgehouden en een en ander ziet er best smaakvol uit. De ontvangstruimten zijn vaak ronduit indrukwekkend. Marmer en graniet, glas-in-lood ramen, gebrandschilderd en gepolijst glas, kunstig gewrochten kandelaars; niets wordt nagelaten om de entree zo imposant mogelijk te maken.
Prima personeelDe bediening is er professioneel en voorkomend en natuurlijk meertalig, hoewel het Frans er de boventoon voert. Niet vreemd, want in dit soort hotels verblijven doorgaans grote groepen welgestelde Fransen en Italianen die zeer op comfort en cultuur gesteld zijn en de dure, maar exquise gerechten die er geserveerd worden op hun waarde weten te schatten. Vruchtbare rivieroasenMeer naar het oosten wordt de groene vlakte allengs droger en gaat over tot een semi - aride gebied dat doorsneden wordt door langgerekte rivieroasen. Ik vond die oasen indrukwekkend, alleen al om te zien hoe de mens zich in een vijandige natuur toch weet aan te passen. De meeste huizen zijn tegen de kale hellingen gebouwd, dicht tegen elkaar om veel schaduw te vangen, maar ook omdat ze zo goed verdedigbaar zijn. De goede, vruchtbare grond is gereserveerd voor intensieve land- en tuinbouw. Van het beschikbare water wordt optimaal gebruik gemaakt. Sommige akkers hebben wel iets weg van sawa's in Indonesië of plantages in Zuid - Amerika. Bekende dalen zijn die van de Zis, de Dades en de Draa. De wadi's (oueds in het Marokkaans) of riviertjes worden gevoed door het smeltwater van de sneeuw van het hooggebergte. Daardoor is er alleen in het voorjaar water (en soms 's winters als het hard geregend heeft). In die korte tijd veranderen de anders zo vredige beekjes in woest kolkende rivieren die alles op hun weg naar beneden meesleuren. Ezels en muildierenIn een van de dorpjes bezoek ik een ezelmarkt. De bergbewoners komen van heinde en ver om er hun lastdieren te verhandelen of te laten behandelen (veearts, hoefsmid). De ezels en hun familieleden muildieren staan min of meer geparkeerd aan de rand van het plaatsje bij wat ik een vuilnisbelt noem. Deze dieren zijn in Marokko belangrijk, er zijn er meer dan 4 miljoen. Als last- en trekdier zijn ze onmisbaar, zeker in geaccidenteerd en rotsachtig terrein. In mijn ogen worden ze wel behoorlijk afgebeuld, soms zelfs ronduit mishandeld of slecht verzorgd.
De Hoge AtlasDe Atlas is een plooiingsgebergte dat tot 4000 meter oprijst. Tot diep in de zomer ligt er sneeuw op de hoogste toppen. Aan de zuidkant gaan de hellingen via een steppeachtig gebied op een hoogvlakte over naar de grind- en rotswoestijnen van de Sahara. Omdat het er zo kaal is heeft men voortdurend een goed uitzicht op de bergen in de verte. De begroeiing in de bergen oogt al direct anders: je ziet er steeneiken, ceders en sparren. Hier en daar ligt er nog sneeuw tussen de bomen. Tot op grote hoogte kun je er schaapskuddes zien rondlopen; soms moet je wachten om ze de weg over te laten steken. Er heerst een lekker koel temperatuurtje van ongeveer tien graden. Een van de hogere passen die we overgaan, de Col du Sad, ligt op 2178 meter hoogte. IfraneIfrane is een mondain toevluchtsoord voor de rijkere elite van het land, een soort 'hill station' zoals die ook in landen als India en Maleisië bestaan. De woningen zijn er gebouwd in de koloniale stijl die gebruikelijk was in de tijd van de Franse overheersing (1912 - 1956). Ik maak een wandeling door de groene omgeving en verbaas me over de gelijkenis die ik bespeur tussen dit Noord - Afrikaanse stukje land en Midden - Limburg waar ik zelf vandaan kom. De beekdalen zien er echt Limburgs uit met hun kabbelend water, oude bruggetjes en kromme bomen. GebergtenMarokko heeft eigenlijk 4 bergketens. Dat zijn de volgende (van noord naar zuid):
| |||||||||||||