Vijftig uur op en geen bed gezien

Tegen 22.00 uur zoeken we onze kamer op. We zijn in één woord afgebrand. Toch liggen we pas rond elf uur echt in bed. We hebben er dan meer dan 50 uur opzitten zonder ook maar een bed te hebben gezien . Af en toe hebben we wel een dutje kunnen doen in een ongemakkelijke houding, maar echt geslapen hebben we niet. Dat nooit meer, besluiten we eensgezind.

Shore Temple en de Five Ratha's

Overigens, onze groep bestaat uit 18 personen. Met de 2 chauffeurs en Tatjana de reisbegeleidster erbij zijn het er 21, die verdeeld zijn over twee minibusjes van Duitse makelij. De gemiddelde leeftijd ligt rond de veertig jaar, dus Clim en ik zijn niet de oudsten zoals we aanvankelijk vreesden. Er zijn zes vrouwen bij. Om half elf zakken we af naar het dorp Mahalbalipuram, dat een viertal kilometer verderop ligt. Met de groep bezoeken we een aantal tempels. De Shore Temple is erg bekend en wordt beschermd door de Unesco. Hij is behoorlijk verweerd door weer en wind en het zilte nat. Zoals we al vermoeden stikt het ook in Zuid-India rond de tempels en heiligdommen van de bedelaars en sloebers, mismaakten en verminkten. Iemand van de groep begint weer te grienen. Rondom de 5 ratha's is een omheining gebouwd, daar hebben we als toeristen rust, want venters en bedelaars mogen er niet in. Dit tempelcomplex is cultuurhistorisch en architectonisch van eminent belang.

Verscheidenheid aan rotstempels  

Bij een vorige tempel heeft Clim een groepje "straatartiesten" betaald om een moengo (een razendsnel, fretachtig diertje) tegen een cobra te zien vechten. De twee dieren toonden echter geen enkele belangstelling in een heroïsch gevecht. Eigenlijk hadden we het geld moeten terugvragen: "No fight, no money!"  Arjuna's Penance (over de oorsprong van de Ganges) is eveneens een wereldberoemd monument. Honderden figuren zijn in een rotswand uitgehouwen. Hier scheiden we ons van de groep af en gaan alleen verder, de rots op. We treffen er nog verschillende andere grottempels aan.

Vanwege de hitte nemen we een Indiaas tempo aan, dat wil zeggen langzaam, héél langzaam. We slenteren het dorp rond en bekijken de her en der verspreid liggende bezienswaardigheden.  Af en toe worden we aangesproken. We onderhandelen vergeefs voor een stenen beeldje, we betalen uiteindelijk de gevraagde prijs. Bij een zelf gebouwd stalletje langs de weg drinken we thee. Het uitbatende echtpaar vult elkaar goed aan: hij spreekt ietwat Engels en voert dus het woord, zij kan rekenen en stelt dan ook de prijzen vast. Thee zetten doet zij ook. We betalen natuurlijk veel te veel. In het begin van je vakantie ben je nog niet zo goed op de hoogte van het algemene prijspeil. Voor een pakje sigaretten betalen we bijvoorbeeld drie keer te veel. Een uur later rusten we opnieuw, nu in het Seaview Restaurant. We zijn de enige klanten. De baas van de tent schijnt eens in een Bombayse rolprent opgetreden te zijn en gaat daar nog steeds prat op. Het dorpje is nogal toeristisch, maar momenteel is het er slap. De zomer is geen hoogseizoen in dit land. Logisch: óf het is er te heet, óf te nat vanwege de moesson.

Zwart wisselen

In een achterkamertje wisselt Jos $ 100. De transactie verloopt clandestien en het gaat er daarom geheimzinnig aan toe. We zijn geen seconde bang uitgekleed te worden. Met een motorriksja keren we tegen vier uur naar het hotel terug. De riksja wallah bedelt om geld als hij ons afgeleverd heeft. "Please, some rupees, sir, for the school of my little sister", smeekt hij. Vergeefs, want dat smoesje hebben we vaker gehoord. Hoewel, het kan natuurlijk altijd waar zijn. Maar als je daar nu al aan begint, dan is het einde zoek. Je kunt nu eenmaal niet 880 miljoen mensen sponsoren.

Een frisse duik

We in het helderblauwe zwembad van het hotel een duik. Als we liggen te drogen en de zaterdagkranten lezen, worden we aangesproken door een jong Hollands stelletje dat al enkele maanden in India en Nepal onderweg is. Ze hebben al weken geen Nederlands gelezen en kijken ons de kranten uit de handen. We geven hun de Volkskrant, het NRC en het Algemeen Dagblad cadeau. Het zijn gezellige jongelui en we wisselen ervaringen over reizen in India uit. We lachen heel wat af. Ze logeren in een luizenhotel in het dorp.

Feestdiner en folklore

Om zeven uur is er in de buitenlucht naast het zwembad gedekt voor een feestelijk diner. Het diner bestaat uit een buffet met zo'n 30 verschillende Indiase specialiteiten. De meeste gaan twee of meer keren terug en het wordt dus een regelrechte schranspartij, ietwat schrijnend in uitgerekend dit land waar knagende honger nog steeds bij grote bevolkingsgroepen een dagelijks terugkerend gevoel is. Na het eten worden we vergast op een folkloristische dansavond met een zestal lieflijk uitziende Tamil-meisjes. In hun kleurrijke dansen schijnen de bewegingen van handen en voeten en de mimiek van belang te zijn. We sluiten de avond af met enkele pintjes op het terras, maar niet te veel. De volgende dag begint onze rondreis. We moeten om zes uur al uit de veren! Jos roeit met een slipper (alle hotels in India leveren teenslippers) een groot gedeelte van de mierenkolonie uit, hij is bang dat ze 's nachts in zijn lakens kruipen. 

Terug naar begin van de pagina