DE  HEENREIS
ZOMER 1992

Doorwaakte nacht

In Bombay hebben we een wachttijd van meer dan 8 uur. Het is een nieuwe luchthaven en alles ziet er netjes verzorgd uit, dat moet gezegd zijn. We zitten in een kale en oncomfortabele hal, waar we echter niet uit mogen. Je kunt er nauwelijks slapen. In het holst van de nacht blijken er meer personeelsleden dan passagiers te zijn: veiligheidsbeambten met oude karabijnen en gesluierde poetsvrouwen. Die laatste groep hebben we niet kunnen betrappen op poetsen, ze komen alleen in actie om te bedelen bij de rijke westerse toeristen zoals ons. Steeds opnieuw worden we gestoord om bagage aan te wijzen, papieren af te handelen, in te checken enzovoort. Kregelig van de slaap laten we die schijnbaar zinloze formaliteiten over ons heen gaan. Protesteren helpt hier niet. In de vroege ochtend worden we aangenaam verrast: Air India biedt ons een onvervalst Indiaas ontbijt aan. Dit om het ons bezorgde ongerief enigszins te verzachten, heet het. 

Botsing van kastes Jos is getuige van een ruzie die alleen in India mogelijk is. Een loslopend jochie van twee jaar of zo loopt nieuwsgierig het verblijf van de onaanraakbare poetsvrouwen binnen. Deze zetten het jongetje met zachte hand buiten de deur, maar ze raken hem hierbij aan! De rijke vader van Brahmaanse kaste is in alle staten, want om de onreinheid van zijn zoontje ongedaan te maken moet hij nu een "puja", een uren durende gebedsdienst met offeranden en geldelijke donaties  houden. Hij scheldt de in onze ogen onschuldige Dalit-vrouwen voor verrot. Zonder kennis van de Indiase verhoudingen begrijp je zulk conflict niet.

Devaluatie roepie: alles goedkoop

In Madras volgt alweer een harde landing, misschien is dit een handelsmerk van Indiase piloten. We wisselen een traveler cheque in tegen roepies, de roepie schijnt zwaar gedevalueerd te zijn: nog geen 7 cent! Twee jaar geleden stond hij nog op 14 cent genoteerd. Dit betekent dat onze vakantie in dit land nòg goedkoper zal zijn. We kruipen in 2 minibusjes en rijden zuidwaarts, midden door de woelige buitenwijken van Madras, de op drie na grootste miljoenenstad van India. We zitten direct in een andere wereld met stoffige straattaferelen vol armoede, geheel anders dan de steriele aankomsthal van het vliegveld waar we net vandaan komen. Enkele medereizigers krijgen al gauw de tranen in de ogen bij het zien van al die ellende. De meeste groepsleden zijn echter verwoede reizigers die al meer leed waar dan ook ter wereld aanschouwd hebben. Wijzelf hebben wat dat betreft ook langzamerhand eelt op onze ziel gekregen. In Mahabalipuram vinden we onderdak in de 'Ideal Beach Resort', een middenklassenhotel gelegen pal aan het strand. We hebben er een bungalow, zonder AC zoals blijkt, maar een welwillende kamerboy stelt die illegaal voor ons in werking. Naast de zithoek ligt een druk mierennest, maar die diertjes doen niemand kwaad. Interessant zijn de originele muskietennetten boven ons bed. Ze zijn ragdun. Van slapen komt ook nu nog niet veel, want we moeten ons installeren en daarna de omgeving verkennen.