|
Links naar
|
|
|
|
Bij
het opstaan heb ik nog steeds last van diarree, daarom eet ik niets bij
het ontbijt. Gelukkig heb ik de rest van de dag nergens last meer van. Clim
betaalt het ontbijt met een biljet van 50 dollar. De Indiase ober komt terug en
beweert dat hij het niet kan aannemen omdat het vals is. Clim ontsteekt in
woede. Vals, namaak? En hij heeft het briefje notabene van een bank ontvangen!
"So you think this is
counterfeitsel! You are incriminating me falsely!", zo gaat hij
tekeer tegen de arme man. Enfin, na veel geharrewar betalen we met de credit
card.
Maar Clim, nota bene leraar economie, wil zijn gelijk afdwingen en loopt direct de dichtst bijgelegen
Federal Bank binnen. We moeten even wachten, hij gaat pas om tien uur open.
(Ondertussen maak ik aardige foto's vanuit een park van de skyline.) Daar
wordt hij gerustgesteld; met zijn briefje is niets aan de hand. Hij krijgt
zelfs nog een telefoonnummer van de FBI waar hij de serienummers van het
biljet kan laten controleren. Dat ziet hij wel zitten, nieuwsgierig als hij
is, maar uiteindelijk vergeet hij het toch. |

|
Het
omvangrijke complex (het beslaat 170 ha en is de grootste in bedrijf
zijnde film- en tv - studio ter wereld) is op een heuvel aangelegd.
We komen er met een soort trammetje. Clim staat weer eens een half uur in de
rij om zijn 30 dollar entree met de card te betalen. Er zijn drie gedeelten;
we beginnen met het Studio Center, waar we via de Star Way lift komen. Van
daaruit hebben we een groots uitzicht op de Valley. We beginnen met de
attractie Backdraft, een spektakel met vuur naar de gelijknamige film uit
1992. Je krijgt er ook uitleg hoe een zogenaamde vuurstorm zich kan
ontwikkelen. The World of Cinemagic is het volgende kijkje in de keuken van de
filmtechnologie. Ook hier wordt, net zoals in Sea World, het publiek intensief
betrokken bij de show. Buiten lopen verschillende ‘look alikes ‘ het
publiek te vermaken, we zien er W. C. Fields, Lucille Ball en Charlie
Chaplin. Clim wordt door een cowboy stuntman vergeleken met Sean Connery,
hetgeen hem met niet weinig trots vervult. Bij Jurassic Park, The Ride en het
E.T. Adventure gaan we voorbij vanwege de lange rijen wachtenden voor ons. Op
het tweede niveau, het Entertainment Center, bezoeken we de Wild Wild Wild West
Stunt Show. Ik vind er niets aan, veel te voorspelbaar allemaal; meer iets
voor goedgelovige kinderen. De Animals Actor Stage is weer iets leuker, maar
ook niet echt om over naar huis te schrijven. |
![]() |
|
|
In de Studio's is ook een origineel Frans dorp
nagebouwd, bijzonder sfeervol.
|
De Back to the Future Ride daarentegen vinden we
fantastisch. We zitten in een Delorean tijdreis simulatiewagen en razen als
het ware met lichtsnelheid op gesmolten lava door een tunnel, storten van
steile gletsjerwanden, verdwijnen bijna in de muil van een Tyrannosaurus Rex.
Dit is echt niet geschikt voor kleine kinderen en mensen met een zwak hart.
Als laatste attractie nemen we het wagentje van de Back Lot Tram Tour. We
krijgen in vogelvlucht te maken
met een overstroming in een Mexicaans dorpje, een aardbeving in de metro van
San Francisco (heel spectaculair!), staan op een instortende brug, worden langs de oever van een
meer net niet door de beruchte haai Jaws gepakt en krijgen met de verschrikkelijke King
Kong te maken. Het treintje rijdt midden door de decors van straten en
pleintjes die nog steeds worden gebruikt. De obligate ‘shoot out’ in het
westernstadje kan hier dus niet uitblijven. Ook de wateren van de Rode Zee
openen zich voor ons. De gevels van hardboard lijken er bedrieglijk echt. Heel
interessant, dit mobiele kijkje achter de schermen van het filmleven.
EEN
REUSACHTIGE RIB EYE STEAK
Om zes uur houden we het voor gezien en gaan we Rib Eye - biefstuk eten in een restaurant in de Universal City Walk. Dat wordt schranzen geblazen om de echt Amerikaanse hoeveelheden de baas te worden. Daarbij spreken we ook nog eens de uitgebreide saladbar aan. De serveersters hier zijn jong, energiek en aardig, maar ook duidelijk uit op een zo hoog mogelijke fooi. Fooien zijn de belangrijkste bestanddelen van het loon in de Amerikaanse horeca. Clim rekent zonder enig probleem het eten af met zijn inmiddels beruchte 50 dollar - biljet, waarna we met de bus teruggaan naar downtown. Het is al donker als we aankomen. We betalen het hotel met de card, maken onze safelocker leeg en geven de sympathieke Alfonso een ruime fooi. Het wordt onze laatste avond in de States en tevens ook van onze vakantie. Terwijl ik een heet bad neem, val ik in slaap. We pakken onze tassen nu alvast in, want morgen moeten we voor half zeven uit de veren. Elke minuut tijdwinst telt dan. |
|
![]()