Uluru / Ayer's Rock

INHOUD

Verder door de outback

We zijn heel vroeg uit de veren, al om half vijf. Ontbijt en een douche schieten er helaas bij in. Tot 8 uur ligt bijna iedereen in de bus te pitten. Buiten is normaal gesproken toch al niks te zien, laat staan nu het nog donker is. In Mare stoppen we voor een ontbijt. Clim heeft net tijd genoeg om spek met eieren te verorberen. De omgeving blijft saai, hoewel er hier niet echt sprake is van een woestijn. In Erldunda slaan we na een lunch links af en dringen we dieper het binnenland in. We bevinden ons nu duidelijk in the Red Centre gezien de okerkleurige kleur van de aarde rond om ons heen. het is van hieruit nog 350 kilometer naar Uluru.

Ga naar de Fotocollage van de Outback.

Sorry, your browser doesn't support Java.

Onbekende Mount Connor

Halverwege ligt een homestead, de farm Curtin Springs waar alle toeristen hun benen strekken. De eigenaars hebben daarvan listig gebruik gemaakt door er een dierentuin met onder andere kamelen aan te leggen en souvenirs te verkopen. We drinken er koffie in een bar met geestige spreuken aan de muren. Als we onderweg een soort berg in de verte zien opdoemen denkt menigeen al met Ayer's Rock van doen te hebben, maar het is een tafelberg met een vlakke top, Mount Connor (859 meter) geheten. We moeten zeker nog een uur verder. Om half vijf komen we tenslotte aan in Yulara, een modern vakantiedorp dat minstens tien kilometer van Uluru af ligt. Het complex biedt onderdak in alle soorten prijsklasse, van eenvoudige camping (waar wij vertoeven) tot vijfsterrenhotel toe.

Massaal genieten van fameuze zonsondergang

We zijn ruimschoots op tijd om te genieten van de fameuze zonsondergang. We zijn niet de enige belangstellenden, honderden hebben zich achter een afscheiding verzameld. Meer welgestelde reizigers zijn aan gedekte tafels met damasten servetten en vergulde kandelaars gezeten. Ze drinken natuurlijk champagne, de obers zijn in livrei gestoken. We durven te wedden dat die lui met het vliegtuig zijn gekomen. We zitten met de groep bij elkaar op vouwstoeltjes. Naarmate de zon zakt veranderen de kleuren van de monoliet, maar erg spectaculair vinden we het niet. Misschien zijn we niet zo gevoelig voor minieme kleurschakeringen, wie weet. We zien inderdaad de rots iets van kleur veranderen, maar het is niet te vergelijken met de schitterende post cards van Ayer's Rock die in de winkeltjes hangen, no way.

Ga naar de Fotocollage van Ayer's Rock

Een volks restaurant

Terwijl de groep spaghetti klaar maakt lopen we in het aardeduister naar het campingrestaurant. We zijn onder de indruk van de duizenden sterren die boven ons in de wolkenloze hemel flonkeren. Het eten is er redelijk, maar het volk dat er rondhangt is ronduit platvloers. Ze schrokken en drinken dat het een lieve lust is. Ze doen ons denken aan de bevolking van de verpauperde arbeiderswijken in Engelse industriesteden. Enfin, de beschaafde lui zitten uiteraard in de dure restaurants bij de hotels. Als we er vertrekken wil Clim nog een six pack meenemen, maar hij kan niet bewijzen dat hij campinggast is en dus krijgt hij niks. Het kost hem heel veel overtuigingskracht om het meisje achter de counter zo ver te krijgen dat ze zwicht en de regels schendt door hem toch maar bier mee te geven. Alcoholische dranken kun je in Australië, net zoals in Noord- en Zuid-Amerika, alleen maar krijgen in een speciale liquor store, ook wel bottle shop genoemd. Meestal heeft dat soort zaken het erg druk.

Modern Visitor Centre

De volgende dag slapen we uit tot acht uur. De groep is al vroeg vertrokken om van de zonsopgang te genieten, waarna ze een ommetje rond de rode rots maakt, een tippel van ongeveer 9 kilometer. Sommige willen de berg beklimmen, maar de abo's zijn daar tegen. Bovendien is het gevaarlijk, in de loop der jaren zijn er al 36 personen omgekomen, voornamelijk door hartaanvallen en valpartijen van mensen die hun afgewaaide pet of hoed blindelings achterna rennen en dan onverhoeds in de diepte storten. Ook als er te veel wind staat is beklimming verboden.
We zetten op ons gemak koffie en nemen daarna een track door het open land naar het visitor centre, een kilometer of twee verderop. Daar brengen we de rest van de morgen door. Het is er spiksplinternieuw, de architecten hebben er hun nieuwste ideeën over vormgeving op los kunnen laten. Puur toeristisch en niet bepaald goedkoop ook, tenminste als je aan de kwaliteit van het voedsel en de bediening hoge eisen stelt. Het comfortabele Desert Garden Hotel in Yulara's Sails kan in onze ogen wel genade vinden met zijn aparte bouw van ruime, witte vlakken die zeilen moeten suggereren.

Kata Tjuta (de Olga's)

We moeten lang wachten op de groep voor we naar Kata Tjuta (de Olga's) gaan. Het is nog bijna drie kwartier rijden over een smetteloos verharde weg. Persoonlijk vinden we dit kleine rotsgebergte met zijn ronde koepelvormige toppen mooier dan Uluru. Men denkt dat deze monolieten 4 tot 6 kilometer diep in de grond steken. Clim maakt met de groep een lange wandeling van 7,4 km naar de Valley of the Winds. Hij kan er genieten van de panorama's over de onmetelijke vlakten. Jos houdt het bij een korte wandeling door een schaduwrijke kloof die op zeker moment dood loopt. Hij moet uren wachten tot de echte wandelaars terug zijn en er opnieuw van een zonsondergang genoten kan worden. Men krijgt er niet genoeg van.

KATJA TJUTA

ofwel

THE OLGA'S

Ga naar de Fotocollage van de Olga's.

King's Canyon in Watarrka Park

Die nacht merken we pas goed hoe koud het in het binnenland kan worden. Het vriest er aan de grond en maar bijna niemansd doet echt een oog toe. 's Morgens staat iedereen te kleumen van de kou en wordt steen en been geklaagd over dat tentengedoe. Het duurt een hele tijd voor we opgewarmd zijn. De hele morgen hebben we nodig om het nationale park Watarrka bij King's Canyon te bereiken. Hemelsbreed is dat niet zo ver van Uluru, maar er is geen weg, dus moeten we een heel pokkeneind van 250 kilometer omrijden. Gelukkig is de camping hier van hoge kwaliteit, het gras (een heus gazon!) waar we onze tenten op mogen slaan is lekker zacht en de faciliteiten zijn prima en liggen vlakbij. De groep vertrekt al gauw om een wandeling in de spectaculaire kloof met wanden van 100 tot 150 meter hoog te maken, Clim gaat mee. Jos blijft als enige achter. Eindelijk heeft hij eens tijd om op zijn gemak koffie te slurpen en in het milde zonnetje een boek te lezen. Enthousiast keert de groep terug, de trip was alleszins de moeite waard met rotsformaties als Lost City en de oaseachtige Garden of Eden met zijn permanente poelen en weelderige vegetatie. De bar en het restaurant van deze camping zijn heel wat beter dan die van Yulara. We bestellen een bescheiden BBQ - schotel, de prijzen liegen er hier niet om... Een oude zanger doet zijn best om de gasten te entertainen, zijn vrouw loopt door de zaal om de mensen aan te spreken en over te halen om op het podium te verschijnen. Af en toe slaagt ze daar zelfs in.