Om een uur of acht staan we bij de plaza klaar om met een excursie de natuur in de omgeving te gaan verkennen. We zijn met een erg klein gezelschap: Julio de gids met zijn chauffeur, een vader met zijn verwende zoontje en puberdochter en een jonge wereldwijze Argentijn uit Buenos Aires die voor een internationaal concern werkt en welwillend voor ons vertaalt.

We zijn dan in Tafi del Valle aangekomen. Allereerst bekijken we er het veld met dolmen of menhirs, die termen worden door elkaar gebruikt hier. In ieder geval zijn het monolieten die met tekens zijn ingekerfd, stammend uit de zesde eeuw. Men heeft ze overal in de vallei teruggevonden en hier liggen ze verzameld. Er is eigenlijk niet veel aan, de inscripties zijn tot het onleesbare vervaagd. Van hieruit kunnen we in de verte het stadje El Mollar zien aan de rand van een kunstmatig meer dat ligt te spiegelen in de zonnestralen. We blijven dan ook niet lang. In het dorpje Valle zelf bezoeken we vervolgens het lokale museum La Banda, een klooster  oorspronkelijk, maar niet zo bijzonder groot en ook niet zo interessant. We lunchen in een restaurant, waar toevallig alle andere bustoeristen hun middagmaal komen nuttigen. We kijken op van de prijzen, die zijn hier nogal gepeperd.

Voort gaat het een andere vallei in, maar daarvoor moeten we eerst El Inferniello passeren, een hoge pas van meer dan 3.000 meter. Op de top staan kinderen met lama’s, ze vragen geld als je van hun beesten een foto wilt maken. Geef ze eens ongelijk. Clim lukt het maar niet zo’n langharig beest in de zoeker te krijgen. In één lange ruk rijden we anderhalf uur door een uiterst droge en kale vallei, waar langs de weg op borden reclame wordt gemaakt met het uitstekende klimaat in deze omgeving: 360 dagen per jaar zon! “Tenemos el mejor tiempo del Mundo!“, wat zoveel wil zeggen als: “Wij hebben het beste weer van de wereld!” Het weer moet hier inderdaad uiterst stabiel zijn, want er ligt niet voor niets een sterrenobservatorium.

De ruïnes van Quilmes liggen aan de andere kant van die Vallei van Cachitas. Daar scheiden zich onze wegen en gaan we op eigen onderzoek uit. Hier lag een van de laatste verzetshaarden van de Quilmes-Indianenstam  (verwant aan de Inca’s) die weerstand boden aan de Spanjaarden. Ze werden allemaal gedeporteerd naar de andere kant van het land. De Argentijnen hebben eeuwenlang deze plek genegeerd, maar realiseren zich nu pas goed de culturele waarde van dit oord. Ze zijn dan ook driftig aan het opgraven geslagen. Ooit lag hier een stevig versterkte stad met stenen huizen, van drie kanten beschermd door hoge rotsen. Tegenwoordig heersen er de cactussen, met honderden overwoekeren ze het terrein. Clim gaat nog even omhoog de top verkennen, terwijl ik me meer richt op de details in het voormalig stadje (die er nauwelijks zijn overigens). Ze hebben een replica gebouwd van een van de grotere woningen; er huizen nu een souvenirshop en een hotel-restaurant in. Na een uurtje rondgescharreld te hebben,  rijden we in een lange ruk terug naar Tucuman. Daar komen we drieëneenhalf uur later aan. We lopen vervolgens linea recta naar de plaatselijke Chinees die een attractieve “tenedor libre” service aanbiedt. Ofwel, “all you can eat”, een buffet dus met een uitgebreid internationaal assortiment aan gerechten. Clim houdt zich rustig; hij heeft sinds zijn schranspartij in Paraguay al dagen lang last van verstopping.

Ga naar de FOTOCOLLAGE  van de Valle de la Luna!