We bereiken de stad Salta na een supersnelle rit in een brandschone bus, we krijgen er zelfs een lekker lunchpakket aangeboden met een koude Schnitzel, die zij hier Milanesa noemen. Onderweg is weinig te zien, hoewel links van ons de contouren van de Andespieken vaag te bespeuren zijn. 

Salta ligt beschut in een kom op 1200 meter hoogte tussen de uitlopers van de echte bergen ‘even’ verderop. We vinden een hotel aan een voetgangersgebied pal in het centrum. Voor dertig gulden de man zijn we niet ontevreden. De middag besteden we volledig aan het verkennen van de stad. We zitten biertjes te drinken op het duurste terras van de stad aan het Plaza de San Martin (!). Toevallig ontdekken we een reisbureau dat gespecialiseerd is in trekkings. Het is een jong Duits koppel dat de zaak runt. Ze hebben voor het ruige terrein een speciale truck laten ombouwen met alles er op en er aan; de Movi-truck noemen ze hem. Ze hebben aanvankelijk enkele jaren in Patagonië geopereerd, maar het lijkt hun hier in het noorden beter zaken doen. Bovendien is hier het klimaat een stuk aangenamer. We boeken een excursie voor een van de volgende dagen.

Vlakbij boeken we en passant een vlucht naar Buenos Aires voor een week later. Clim heeft namelijk geen enkele behoefte meer om nog langdurige nachtritten per bus te ondernemen; hij kan dan niet slapen, krijgt last van rug, kramp en jeuk en wat dies al niet meer zij. We betalen met traveler cheques en de credit card. In dit stadje hebben we trouwens problemen met wisselen. Als we eindelijk zo’n kantoortje vinden berekenen die lui enorme hoge percentages provisie. In de open zon is het bloedheet; de winkels houden hier allemaal siësta. We kunnen ons goed voorstellen dat zij sluiten, want alle potentiële kopers zitten te niksnutten of liggen in de schaduw te pitten. Veel mensen gebruiken ook thuis hun lunch, dus daar is niks aan te verdienen.

Een van die avonden eten we in een restaurant, Műnchen genaamd. En inderdaad, de uitbater is van Duitse origine. Als klein kind is hij in de jaren vijftig vanuit Hannover naar Argentinië geëmigreerd. Hij spreekt nog vloeiend Duits. Hij serveert een stevige pot Duits voedsel. Clim kan nu weer goed smikkelen, zijn constipatie is verleden tijd. Voor we naar het hotel terug gaan kopen we flessen bier in een soort koffiehuis. De jonge vrouw achter de balie blijkt redelijk Engels te spreken. Eindelijk kan Clim ook eens gesprekken met Argentijnen aangaan; hij laat die kans dan ook niet onbenut. Bij deze Gloria zullen we elke ochtend uitgebreid ontbijten. Clim heeft haar namelijk geleerd hoe een stevig ‘American breakfast’ te bereiden, met veel gebakken eieren en spek….  Haar zaak heet La Parada (de bushalte), ze is getrouwd met een fotograaf, zo blijkt later.

Nog een hele dag gebruiken we om de stad en zijn buitenwijken beter te leren kennen. We dwalen door de parken, wandelen door de oude straatjes, gaan kerken en kloosters binnen, bezoeken kleine en soms zeer bezienswaardige musea. We noemen er enkele: Casa de Cabildo, Museo Historico, Museo de Bellas Artes en de Convento de San Bernardo. Salta is een van de meer aantrekkelijke steden in Argentinië, vooral ook door de ouderwetse sfeer doe er hangt en door de koloniale architectuur die hier nog niet verdwenen is zoals in veel andere plaatsen in dit westers aandoend land. Een aardig uitstapje maken we naar de Cerro San Bernardo.

Dat is een heuvel van driehonderd meter hoog, van waaruit je een prachtig panorama van de stad hebt. We gaan met de kabelbaan omhoog, het station van deze teleférico is in interessante Jugendstil vormgegeven. We blijven een uurtje rondhangen op de top en lopen vervolgens naar beneden.  Onderweg komen we veel trimmers tegen die de heuvel oprennen. We worden ons ineens erg bewust van onze slechte conditie en onze gevorderde leeftijd. Er waren ooit tijden dat we zelf ook een dergelijke berg aankonden….

Een jonge vrouw uit Rosario houdt ons staande als zij ziet dat we sigaretjes aan het rollen zijn. Daar wil zij ook wel van proeven, wat ons bevreemdt. Meestal moeten autochtonen  niets van onze rookgewoonten hebben.  Maar de aap komt uit de mouw als zij vertelt dat zij theaterwetenschappen en kunsten studeert en in die hoedanigheid enkele maanden in Holland heeft gewoond. Zij weet dus van wanten en denkt dat wij nederwiet aan het gebruiken zijn. Aan de voet van de heuvel, naast het bombastische standbeeld van generaal Guëmes, zijn straatjochies aan het voetballen. Ze gebruiken jassen als doelpalen. Bij een omstreden goal moet ik de arbiter uithangen en als neutrale toeschouwer beslissen of het doelpunt telt. “Palo”, beslis ik zelfverzekerd, de jochies accepteren mijn oordeel zonder te morren.

Bij de fantastisch uitgedoste kerk van San Francisco blijven we langer hangen. Prachtige kleuren heeft hij in de ondergaande zon. Paus Johannes Paulus II is hier zelfs geweest volgens een plakkaat dat aan de kerkdeur hangt. Het blijkt een van de belangrijkste trekpleisters van de stad te zijn. Er is net een mis aan de gang (...wordt gecelebreerd…) als wij er aankomen. Veel volk op de been, dat trekt bedelaars aan, dat spreekt vanzelf. We observeren het gedrag van de plaatselijke jeugd in de speelhallen. Deze zijn inmiddels ook doorgedrongen  tot de verste uithoeken van de wereld. Zij volgen coca cola op zijn spoor en kunnen het beste gekarakteriseerd worden als Amerikaans imperialisme of als een uiting van neokoloniale uitbuiting. We proberen vroeg te gaan slapen, want de volgende morgen moeten we vroeg uit de veren. Om zes uur worden we op het plein verwacht waar de Movi-truck ons zal oppikken.

Ga naar de FOTOCOLLAGE  van de Valle de la Luna!