DE   WIJK  PALERMO

De meest noordelijk gelegen woonwijken van Buenos Aires zijn eigenlijk zelfstandige steden op zichzelf. Er wonen en werken miljoenen mensen. Kenmerkend voor dit gedeelte van de stad is de moderniteit en de orde en netheid die er heerst. De mensen met de betere banen wonen hier of degenen die van huis uit al genoeg geld hadden om zich hier te kunnen vestigen. Je kunt er lekker op je gemak wandelen in grote parken, over brede avenues en tussen hoge moderne flats. Het centrale punt van Palermo is Plaza Italia. Vlakbij liggen allerlei attracties die onmisbaar zijn voor de recreatie van de bevolking van een miljoenenstad; de dierentuin, een Botanische Tuin, veel musea en een groot expositieterrein. We bezoeken deze omgeving op een zonnige zondagochtend. We moeten er de bus naar toe nemen, want op zondag schijnt de metro dicht te zijn, uiterst merkwaardig vinden we dat. Enfin, we bekijken allereerst de botanische tuin.

Daar is het erg rustig, de drommen families begeven zich voornamelijk naar de dierentuin, die gaan we dus beslist niet achterna. In het winterseizoen  zijn de bomen en planten niet zo erg spectaculair. Het park is een ontwerp uit 1890 van de beroemde Franse landschapsarchitect Carlos Thays die zo veel parken in Argentinië ontworpen heeft. De meeste mensen zitten er gewoon te genieten. Er staat een soort kasteeltje, er zijn kassen en veel nepklassieke standbeelden fleuren het geheel op. We haasten ons zeker niet. Na de tuin slenteren we de brede verkeersader Avenida del Libertador af, waar op de kruispunten en rotondes bijzonder bombastische standbeelden staan.  We komen  daar als toevallig bij de jaarlijkse tentoonstelling van Argentinië’s trots uit: de landbouw– en veeteeltexpositie terecht. We hebben te weinig contante peso's bij ons, maar bij de entree weigeren ze onze Amerikaanse dollars die per slot van rekening even veel waard zijn. Een politieagent verwijst ons naar een wisselkantoortje binnen het terrein. Clim wisselt er tegen een nogal ongunstige koers. Een groot deel van de middag brengen we hier door.

Tegen onze verwachting in (gezien de hoge entreeprijs van vijftien gulden!) loopt het hier storm. Het volk vergaapt zich aan de modernste landbouwmachines die ik als leraar aan onder andere de afdeling Landbouwmechanisatietechniek met meer dan gewone belangstelling bekijk. In de buurt staat nog een Formule 1 – racewagen van Michael Schumacher, gesponsord door Marlboro. 

Ook de levende have zoals koeien, geiten, schapen, kolossale zeugen, pluimvee, pauwen, nertsen en vooral de paarden ontlokken veel bewondering bij het toegestroomde stadsvolk. De meeste mensen zijn echter gekomen voor de show in het stadionnetje op het middenterrein. Wij vinden aan deze gauchoshow niets aan. We hadden op een soort rodeo met spectaculair stuntwerk gehoopt, maar de gaucho’s blijken grijzende heren te zijn die hun paardjes mooi laten draven. Ook de amazones zijn niet zo aantrekkelijk als bijvoorbeeld in Andalusië, maar het volk reageert razend enthousiast over hun verrichtingen.  Rond  lunchtijd verdringen zich lange rijen voor de eet– en drinkstalletjes. Om half vier lopen we verder naar enkele andere parken in de buurt waar het minder hectisch is. Met name het Rosegarden-park met roeivijvers en paviljoentjes en een fraaie brug over het water is aantrekkelijk. Er worden fietsen verhuurd, rollerskaters van alle leeftijden glijden voorbij en een leuke drumband – een soort ‘zaat hermenieke’ –  trekt veel toeschouwers met  een beweeglijke en meeslepende act. Het weer blijft de hele dag lenteachtig. Alleen tegen het vallen van de avond voel je het snel kil worden en is een dunne trui of jasje geen luxe. Die hebben we dan ook bij ons. We springen op een bus en om zes uur zijn we terug in ons hotel voor een warme douche. Later blijkt onze favoriete Chinees failliet te zijn…

PUERTO  MADERO

Buenos Aires  heeft vanouds een enorm uitgestrekte haven, plaats zat immers aan de brede Rio de la Plata. Vroeger lagen de dokken, de veems, de opslagruimtes en dergelijke vlak bij het centrum en bij de ongure zeemanswijk La Boca, maar tegenwoordig is al de maritieme activiteit verplaatst naar minder drukke plaatsen verderop langs de rivier. We komen bij de haven door de oude goederenspoorlijn, die dwars door de stad loopt, over te steken. Het weer is guur en er staat een kille wind. De oude gebouwen rond de dokken zijn prachtig gerenoveerd  tot luxueuze appartementsgebouwen of bieden op de begane grond plaats aan exclusieve restaurants, grand cafés en boetiekjes. In het weekend flaneren de welgestelde Porteños hier, waarna ze uitgebreid gaan lunchen of souperen. Wij daarentegen nemen genoegen met een broodje bij de enige kiosk die open nu is. De promenades langs de voormalige dokken worden hier Dique genoemd, taalverwant met ons Nederlandse woord ‘dijk’. We beperken ons tot Dique nr. 2, waar de fraaiste restauratie heeft plaatsgevonden.

Aan die Dique liggen twee mooie zeiljachten. Het ene is de authentieke boor waarmee Otto Nordenskold in 1903 naar de zuidpool voer; het andere is de SS Sarmiento, een gewezen opleidingsschip uit 1898 voor de Argentijnse marine. Deze laatste driemaster gaan we bezoeken. Veel beters hebben we niet te doen gezien de weersomstandigheden, dus we nemen er ruimschoots de tijd voor. Het schip is zo veel mogelijk in oorspronkelijke staat bewaard, maar wel goed onderhouden natuurlijk. We verbazen ons over het gebrek aan ruimte waarmee de manschappen destijds te kampen hadden. De mens was indertijd weliswaar een halve kop kleiner, maar toch. Privacy is tijdens de lange zeereizen al helemaal ver te zoeken. Alleen de hoge officieren konden er genieten van enig comfort. Clim stelt veel belang in de machinekamers die stammen uit de hoogtijdagen van de stoomtijdperk. Gezeild werd er alleen om de rekruten te laten oefenen, als de omstandigheden ideaal waren en er tijd genoeg was. We zetten onze wandeling voort, ondanks de dreigende luchten en de loodgrijze wolken. Na verloop van tijd zijn we ondanks onze paraplu’s toch nog doornat geworden. Tenslotte komen we enkele kilometers verderop uit bij het plein van San Martin. Velen vinden de beeldengroep aldaar bombastisch en pathetisch, maar wij vinden hem mooi, ook al druipt het van eng nationalisme. Voor het eerst duiken we de metro van Buenos Aires in. Het is een van de meest gemakkelijk te gebruiken subways van de wereld, ook al omdat hij niet zo veel lijnen heeft.