WANDELEN  IN HAVENWIJK LA  BOCA

La Boca is een oude volkswijk van Buenos Aires; volks is het nog steeds trouwens. Naar verluidt is het de geboorteplaats van de tango in het begin van deze eeuw. Hier speelden orkestjes in kroegen met namen als “La Turca”, “El Grieco” en “La Marina”een nieuwe volksmuziek. Men speelde intuïtief met viool, gitaar, fluit en bandoneon (een klein accordeon). De wijkbewoners waren van internationale herkomst en het nachtleven zo dicht aan de haven bruiste er tot vroeg in de morgen. Er werden danssalons geopend en het volk stroomde van heinde en ver toe. Bij de tango mochten de danspartners elkaar stevig vastpakken, hetgeen al veel van de populariteit van de muziek en de dans verklaart. Momenteel is de tango nog net niet verdwenen. De salons bevinden zich in de betere wijk San Telmo en worden voornamelijk bezocht door busladingen toeristen die een avond authentiek vertier zoeken.

Ga naar de FOTOCOLLAGE van de tango!

Het schijnt dat er nog steeds een groot aantal bordelen en nachtclubs ligt, maar die hebben wij dan niet gezien. Overdag vallen die trouwens ook niet zo op. In de haven ligt een aantal scheepswrakken die ze niet hebben geborgen. Blijkbaar wordt de haven niet meer zo intensief gebruikt dat deze half boven het olieachtige water uitstekende karkassen in de weg liggen. Verder valt de zware, behoorlijk verroeste ijzeren brug op die naar een schiereilandje aan de andere kant van de haven leidt. Enigszins teleurgesteld houden we het voor gezien en gaan we op weg naar een wijk een kilometer noordelijker gelegen, San Telmo.  

Ga naar de FOTOCOLLAGE  van de volkswijk La Boca!

De geschiedkundigen beweren dat de Spanjaard Pedro de Mendoza  1537 hier in San Telmo voor het eerst voet op Argentijnse bodem zette. De Jezuïeten vestigden zich er en stichtten er enkele kerken en kloosters. In een van die oude kloosters heeft men onlangs nog eeuwenoude onderaardse vluchtgangen ontdekt, maar helaas konden we die niet bezichtigen.  In de vorige eeuw waren de bewoners voornamelijk vissers, dokwerkers, touwslagers en zwarte slaven. Die laatste groep vormde zelfs een/derde van de lokale bevolking, maar tegenwoordig vindt men er geen spoor meer van terug. “Wij hebben geen zwarten in ons land!”, zegt de rechtgeaarde Argentijn vol trots. Naderhand gingen ook de rijke handelaren en landeigenaren zich hier metterwoon vestigen en bouwden ze schitterende herenhuizen. De armen woonden in simpele lemen hutten. Daarvan is natuurlijk niets meer overgebleven.

We benaderen de wijk vanuit het zuiden, komend van La Boca. Het eerste centrale punt is Parque Lezama, waar we enkele dagen eerder het Nationaal Historisch Museum hebben bezocht.  Het park is hoger gelegen en is historisch van belang. Ooit lag hier de slavenmarkt; verder werden op deze plek de Engelsen voor het eerst verpletterend verslagen in het begin van de 19de eeuw. Het  wordt opgesierd met klassieke beelden en kruiken die mooi passen onder de hoge palmbomen.  Ook ligt er een amfitheater, recht tegenover een Russisch-orthodoxe kerk met vijf uivormige torens aan de andere kant van de straat. Er is net een kunstmarkt aan de gang als we er doorheen lopen. Via Brazil lopen we verder het hart van de wijk binnen. De antiekwinkels liggen hier zij aan zij. Een ervan lopen we binnen. We worden er hartelijk ontvangen, helemaal niet opdringerig. De winkelier spreekt zowaar een woordje Engels, een eigenschap die in Zuid-Amerika slechts zelden voorkomt. We kijken onze ogen uit aan al die fenomenale kunstvoorwerpen die hier letterlijk staan en liggen opgestapeld. Menig museum zou trots op zo’n verzameling zijn. In vitrines liggen meesterwerken van goud– en zilversmeden te pronken. Diep onder de indruk bereiken we het centrale plein, Plaza Dorrego.

Plaza Dorrego

Het is een mooi plein, waar het in het weekend druk is vol feestvierende en etende Porteños die onbezorgd de terrassen bevolken. Het is niet zo groot en heeft veel groen, maar daar merken we nu in de winter weinig van. In de buurt bezoeken we nog een kerk (Nuestra Señora de Belen), een mix tussen rococo en barok, daterend uit 1750, een van de oudste kerken van Buenos Aires Ook bekijken we enkele galerieën en mooie herenhuizen. Veel kunstenaars hebben zich hier gevestigd; ze proberen van al die toeristen een graantje mee te pikken. Andere bezienswaardigheden: een bakstenen Deense kerk, een imposant neogotisch gebouw met atlantenfiguren, standbeelden, kerken.  

PLAZA  MAYO / PLAZA CONGRESO

Wat onderdak betreft hadden we het goed bekeken. Via internet en de atlas van Wolters-Noordhoff op CD-rom waren we er achter gekomen waar de goedkopere hotels in het centrum gesitueerd waren. Toen we uit de bus vanaf het vliegveld stapten, hadden we na twee pogingen al snel prijs bij het koloniale hotel Sportsman in de buurt van de Plaza de Congreso en de verkeersader Avenido de Mayo. Weliswaar ietwat onderkomen en sober ingericht, maar heel goedkoop: 25 gulden per persoon. Met het weer hadden we het minder goed getroffen; vrijwel de hele dag regende het de eerste dagen of was het grauw, guur en winderig. Na een week hadden we nog niet eens een enkel fotorolletjes volgeschoten, dat zegt wel genoeg over de weersomstandigheden. Desondanks gingen we overdag op pad, waarbij onze paraplu’s onze goede diensten verleenden. ‘s Avonds bleven we meestal op onze kille hotelkamer liggen lezen, gelukkig was daarvoor genoeg licht.

Casa Dorada en Carlos Menem

Het beroemdste plein van Buenos Aires is Plaza de Mayo, genoemd naar de datum waarop de eerste regering van Argentinië op 25 mei 1810 werd geïnstalleerd. Het is een groot plein met palmbomen, grasperken, fonteintjes, standbeelden en vergulde lantaarnpalen. Midden op het plein staat de Piramide de Mayo, een kleine obelisk met bovenop het standbeeld van de godin Bellona. Het bekendste gebouw aan het plein is het Casa Dorada uit 1870, oorspronkelijk het hoofdkantoor van de posterijen, momenteel echter in gebruik als presidentieel paleis. Carlos Menem, de huidige president, komt er dus regelmatig, hoewel hijzelf met zijn gezin elders in een luxueuze villa woont. Na twaalf jaar moet Menem dit jaar constitutioneel aftreden, wat hij met zichtbare tegenzin doet. Hij lijdt net als zo veel van zijn voorgangers van militaire snit aan een onmiskenbaar Argentijns trekje, namelijk machtswellust. Overigens, gewone mannelijke wellust is deze immigrantenzoon uit een Libanese familie zeker niet vreemd. In het openbaar pocht hij over zijn seksuele veroveringen. Eigenaardig genoeg wordt dit haantjesgedrag hem door het volk en de media nauwelijks kwalijk genomen. In een machocultuur hoort dat er bij, het valt  niet eens op.

Cabildo en kathedraal

Verder ligt aan het plein het Cabildo, het voormalige koloniale stadhuis van Buenos Aires uit de achttiende eeuw. Aan de overkant staat de in onze ogen wel zeer vreemde kathedraal Metropolitana. Aanvankelijk konden we nergens een kerk ontdekken, totdat we langs een neo-classicistische tempel kwamen en er een blik naar binnen wierpen. Geen twijfel mogelijk, dit moest wel de kathedraal zijn. Van binnen was hij trouwens ook niet zo bijzonder interessant. Wel ligt de grootste Argentijnse volksheld, de bevrijder generaal San Martin (een maatje van Simon Bolivar) hier begraven. Op deze plek komen ook veel van de belangrijkste boulevards van de stad bijeen.

De Avenida de Mayo komt uit bij de Plaza de Congreso, maar eerst komen we nog langs het zarzuela-theater Teatro Avenida en het mooiste gebouw van de avenue, Edificio Barolo. Het is hier in 1922 door een Italiaan neergezet en heeft een prachtig afgewerkte voorgevel vol erkers en balkonnetjes en een mooie toren van 103 meter hoog. Het ligt vlakbij ons hotel Chile. Ook de immense galerij binnen is indrukwekkend met zijn bronzen liftdeuren en granito afwerking. Een andere bezienswaardigheid in de buurt is het café Los 36 Billares dat uit 1882 stamt. Het zit vol mannen en inderdaad, het telt 36 biljarttafels. We bekijken er de voetbalwedstrijd Valencia – Barcelona om de Spaanse Supercup. De cliëntèle is op de hand van Valencia, want in dat team spelen twee Argentijnen. Het “Nederlandse” Barcelona van Louis van Gaal verliest, enigszins tot ons plezier, want wij mogen die arrogante man niet. Het etablissement hoort toe aan Eduardo Berardi, een biljartvirtuoos uit de jaren zeventig, ooit gevreesd tegenstander van de Belg Raymond Ceulemans. We kennen deze buurt inmiddels goed. We eten hier vaak en slaan er bij de kiosken onze biervoorraad in: heuse litersflessen!

Plaza de Congreso

Het plein  onderscheidt zich door pompeuze beelden en imposante fonteinen. Natuurlijk liggen er parkeergarages onder, onontbeerlijk in een autostad als Buenos Aires. Aan het begin staat een replica van de Denker van de Franse beeldhouwer Auguste Rodin. Aan de andere kant staat het enorme parlementsgebouw, het Congreso Nacional. De Italiaanse architect heeft zich hier laten inspireren door het symbool van vrijheid en democratie, het Capitool in Washington en het roomse symbool van de Sint Pieter in Rome. Het werd in 1906 geopend en de Senaat en de Tweede Kamer zetelen er. Met enkele andere Europese toeristen (Fransen en Schotten) krijgen we er een gratis rondleiding van een half uur. De Salon Azul, de bibliotheek en ook de tweede kamer (een soort arena van zestig meter hoog) vinden we wel interessant. Er worden tevens exposities gehouden.

Enkele dwarsstraten verderop ligt nog een interessante avenue (of boulevard, wat is het verschil eigenlijk?): de Avenida de Corrientes. Deze wijk wordt ook wel het Broadway van Buenos Aires genoemd vanwege de talloze theaters, revues, cabarets en bioscopen die er liggen. Ook alle keukens van de wereld zijn er vertegenwoordigd. Tussen Corrientes en ons hotel ligt nog een modern winkelcentrumpje, La Plaza genaamd.  Dit Plaza moet herinneringen opwekken aan het Parijse Monmartre; naar onze mening zijn ze daar goed in geslaagd, hoewel het nogal nieuw aandoet natuurlijk. De kunstenaars hebben een stempel op de wijk gedrukt. Bij het cultureel centrum San Martin (erg creatief in het verzinnen van namen zijn ze hier niet…) staan buiten prachtige moderne beeldhouwwerken.  In de vele cafeetjes houden zich tot diep in de nacht schrijvers op, nippend aan hun koffie (die erg goed is in Argentinië, maar ook navenant duur: f 4,50 per kop…) en de wereldproblematiek bediscussiërend. Sommige van die cafés dienen tevens als boekhandel. We kopen er reisgidsen en atlassen van het land, in de aanbieding natuurlijk.  

Ga naar de FOTOCOLLAGE van de stad Buenos Aires!